Einde scheidsrechterscarrière 

Op zondag 12 april 2015 kwam een einde aan de 43-jarige scheidsrechterscarrière van Mart Christiaens. Hij stopte definitief met het fluiten van wedstrijden voor het Nederlands Handbal Verbond. Na 43 jaar trouwe dienst.

Enkele maanden geleden heeft hij het bestuur van handbalvereniging Targos Bevo Hc schriftelijk en mondeling op de hoogte gesteld.

 

KORT HISTORISCH OVERZICHT

Jongste broer Jan was lid van handbalvereniging Wittenhorst. Ook toen al kampte de handbalverenigingen met een tekort aan leveringsplichtige scheidsrechters.

Op de jaarvergadering vroeg het bestuur of de aanwezigen mensen kenden die een scheidsrechterscursus zouden willen gaan volgen. Jan heeft mij toen meteen spontaan opgegeven. Zonder overleg. Van te voren is er nooit over gesproken.

Daags erna vertelde hij me dat hij me op had gegeven voor een handbalscheidsrechterscursus.

Wel of niet doen was de overweging. “Omdat ik speelde met de gedachte om met een opleiding voor leraar lichamelijke opvoeding te beginnen, leek mij dit een welkome aanvulling. Dus besloot ik de zaak positief te bekijken en toe te stemmen”.

Broederliefde?

 

KOMISCHE NOOT: Jaren later heb ik hem “teruggepakt”. Na mij goedkeuring voor militaire dienst werd ik buitengewoon dienstplichtig verklaard. Dat hield in dat mijn jongste broer Jan daardoor in mijn plaats in militaire dienst moest. Toen heb ik toch stiekem even flink moeten lachen.

Broederliefde?

 

“In 1971 startte de cursus.11 Of 12 theorieavonden, theorie-examen en dan “groen” de wei in. In 1972 slaagde ik en ging meteen als solist fluiten”, aldus Mart.

Hij begon met handbalwedstrijden fluiten, voor handbalvereniging Wittenhorst. zonder enige ervaring. Zoek het zelf maar uit. Niks geen begeleiding. Wel af en toe beoordelaars die je hoofdzakelijk kwamen vertellen wat je fout deed i.p.v. eerst de positieve punten te benoemen. Ook de coaches waren, soms volkomen terecht, niet altijd even positief gestemd. Gelukkig is de persoonlijke begeleiding heden ten dage meestal beter geregeld.

Vanaf 1976 zette Mart zijn solo scheidsrechterscarrière voort voor handbalvereniging BEVO.

PROEFKOPPEL

In het seizoen 1979 – 1980 vormde hij samen met Piet Roefs een zgn. proefkoppel in de toenmalige Provinciale Klasse.

 

LANDELIJK

In 1980 maakten zij promotie naar de landelijke handbalcompetitie. Met diverse downs en ups verdienden zij hun promotie naar de toenmalige landelijke 2de divisie.

Op 29 maart 1998 floten zij samen hun laatste wedstrijd.

Aan een mooie en leerzame periode kwam, na goed onderling overleg, een einde.

 

HOE VERDER?

In nauw overleg met de scheidsrechterscommissie en bestuur van handbalvereniging BEVO besloot Mart om, in eerste instantie, niet verder te gaan als solo-scheidsrechter maar als begeleider van beginnende en/of opnieuw startende scheidsrechters. “Dat levert op termijn meer rendement op voor de vereniging”, was de achterliggende gedachte.

Na enkele jaren kroop het bloed waar het niet gaan kon. De fluit werd weer ter hand genomen en fluiten en begeleiden werd, als het kon, gecombineerd.

Op een gegeven moment was de vraag om begeleiding van de clubleden tot een nulpunt gedaald. Geen animo.

 

“Toen kwam de vraag of ik startende koppels wilde begeleiden in het landelijke “Young Referee Project” o.l.v. Tonnie Lubbers. Na een oriënterend gesprek en overleg met het thuisfront heb ik hierin toegestemd.

Het waren drukke jaren waarin nogal wat intensieve arbeid moest worden verricht. Ook door ons als begeleiders. Maar de moeite werd ook rijkelijk beloond door de mooie en leerzame momenten in dit traject.

Na een 3 tal jaren ben ik hiermee gestopt omdat ik het rendement te laag vond”, vertelt Mart.

En met nog steeds heel veel plezier fluitend kwam de datum van 12 april 2015 steeds dichterbij. Het fluitpensioen als bondsscheidsrechter naderde met rasse schreden, na 43 jaar. Weloverwogen, maar met pijn in het hart.

 

TERUGBLIK

Terugkijkend was het een lange, over het algemeen mooie en zeer leerzame periode.

De goed gefloten wedstrijden zijn natuurlijk goed voor het zelfvertrouwen.. Echter, de slechter gefloten wedstrijden ervaar je als minder prettig. Maar wel van grote waarde voor het leerproces. Dat hoort er ook bij. Vallen, opstaan en doorgaan.

 

Ook een scheidsrechter kent wedstrijdspanning. Eenmaal op het veld is deze snel genoeg verdwenen en concentreer je je op de wedstrijd. Je gaat er helemaal in op met 100% concentratie gedurende 2 keer 30 minuten. En dan is het puur genieten. Ook voor de scheidsrechter. Als je een stevige pot handballen tot een goed einde weet te brengen, waarbij beide ploegen tevreden van het veld afstappen, dan geeft dat een zeer voldaan gevoel. Goed voor het zelfvertrouwen. Maar ook hier zijn behaalde resultaten geen garantie voor de toekomst.

Er is een einde gekomen aan een schitterende, soms verslavende, hobby. Weliswaar in eerste instantie een “gedwongen” hobby, die uitgegroeid is tot iets heel moois. Als je de zaak maar bekijkt door een positieve bril en wilt leren van de gemaakte fouten .

 

LEERMOMENTEN

Je leert relativeren.

 

Consequent handelen is zeer belangrijk.

 

Niet de scheidsrechter, maar de spelers/sters zijn het balangrijkste. Zij bepalen door hun gedrag en speelwijze wanneer de scheidsrechter moet fluiten. Natuurlijk wel met inachtneming van de spelregels en het sportief gedrag.

 

Een aanvankelijk gedwongen hobby kan uitgroeien tot iets zeer moois en waardevols.

 

Deze icoon uit de handbalscheidsrechterswereld kan met een voldaan gevoel met fluitpensioen!!!